غرض اين است که بعضي از اين دعاها دقيق‌تر، علمي‌تر، غني‌تر و قوي‌تر از روايات فقهي ماست و وجود مبارک حضرت امير اينها را گاهي به صورت خطبه، گاهي به صورت خطابه، گاهي به صورت نامه بيان مي‌فرمايند. اين نامه شصت نهج البلاغه به استثناي يک سطر در همه اين متون آمده است. آنچه را که سيد رضي(رضوان الله عليه) تنظيم مي‌کند چند قسمت است: يک قسمت تقطيع مي‌کند يک نامه را يا يک خطبه را در چند جا ذکر مي‌کند، همه آن نامه يا همه آن خطبه آمده؛ اما در چند جا. گاهي برخي از خطبه‌ها که خيلي بلند است آن را در نهج البلاغه نقل نمي‌کند. همين خطبه نوراني که به «همّام» در وصف متّقيان که عرض کرد: «صِفْ‏ لِيَ‏ الْمُتَّقِين‏»،[۵] اين تقريباً هفده صفحه است، آنکه در نهج البلاغه آمده دو، سه صفحه است، مرحوم سيد رضي بخش‌هاي وسيعي از اين خطبه هفده صفحه‌اي را در خطبه‌هاي ديگر تقطيع کرده است. آن خطبه ۲۲۲ و ۲۲۳ که دارد سه، چهار سطر است: «قَدْ أَحْيَا عَقْلَهُ وَ أَمَاتَ نَفْسَهُ حَتَّي … بَرَقَ لَهُ لامِع کَثِير الْبَرْق»،[۶] آن را سيد رضي در متن اين خطبه نياورد، اين خطبه‌اي که مثل سيل وجود مبارک حضرت فرمود: «يَنْحَدِرُ عَنْهُ السَّيْل‏»[۷] گفت و گفت و گفت تا آن مستمع جان داد، حضرت فرمود من از اين مي‌ترسيدم که مبادا او در شنيدن سخنان جان بدهد، بعد فرمود موعظه وقتي از جاي بلند نشأت بگيرد جان طرف را مي‌گيرد، «هَكَذَا تَصْنَعُ الْمَوَاعِظُ»[۸] از اين قبيل است. آن جمله‌ها را سيد رضي در متن اين خطبه نقل نکرده است. آن دقّت و ظرافت‌هايي که سيد رضي داشت باعث شد که برخي از خطبه‌ها را اگر يکجا نقل مي‌کرد بعضي‌ها تحمّل نمي‌کردند. نامه‌ها هم همين طور بود. بخشي از نامه‌ها يا خطبه‌ها را تقطيع مي‌کند در چند جا. قسمت ديگر اين است که نامه‌ها يا خطبه‌ها را يک مقدار را يا اصلاً نقل نمي‌کند، بخشي هم تمام آن را نقل مي‌کند.

اين نامه‌اي که به نام نامه شصتم است، تقريباً تمام آن نقل شده به استثناي يک سطر، وجود مبارک حضرت امير اين نيروهاي نظامي خود را در همان داخله مدينه يا قبل از هجرت به کوفه، يا در کوفه که قسمت مهمشان به سر مي‌بردند، آن‎جا مي‌پروراند؛ نماز جماعت داشت، اين مسئله عقيدتي و سياسي و اينها از همان زمان حضرت امير(سلام الله عليه) بود که اين نيروهاي رزمي خودشان را با عقل و سلاح باهم بپروراند. در داخله قبل از اينکه نيروها را اعزام بکنند، اينها را مي‌پروراندند، سخنراني مي‌کردند در نماز جماعت، در نماز جمعه، در جلسات پند و موعظه، اينها را تربيت مي‌کردند. نامه مي‌نوشتند هم براي مسئولان شهر و روستا، يک؛ هم براي مأموران اخذ زکوات و ماليات‌هاي مذهبي، دو؛ که شما که مي‌رويد زکات جمع بکنيد اگر در مزرعه هستيد يا اگر در باغ‌ها هستيد، اين نيروهاي نظامي حرکت مي‌کنند مزاحم اينها نشويد، اينها هم حق ندارند مزاحم شما بشوند، ولي اگر گرسنه هستند جلوي گرسنگي اينها را نگيريد، اگر بيش از سدّ جوع آسيبي رساندند کاملاً دفاع کنيد، «ظُلْماً عَنْ ظُلْمِهِمْ»؛ اين «ظُلْماً عَنْ ظُلْمِهِمْ» که در اين نامه مي‌خوانيم، نظير ﴿جَزاءُ سَيِّئَةٍ سَيِّئَةٌ مِثْلُها﴾[۹] که به قرينه مشاکله است، وگرنه جزاي سيّئه عدل است و عدل حَسَن است. فرمود: ﴿جَزاءُ سَيِّئَةٍ سَيِّئَةٌ مِثْلُها﴾, جزاي سيّئه حسنه است، يعني جهنم حسنه است، کيفر حسنه است، عدل است، عدل الهي حسنه است. يا سيّئه است به لحاظ آن کيفربين سيّئه است يا به قرينه مشاکله است. وگرنه جزاي سيّئه، عدل است و عدل، حَسَن است. اينجا هم فرمود: «ظُلْماً عَنْ ظُلْمِهِمْ»؛ اگر آنها بد کردند شما هم عادلانه پاسخ آنها را بدهيد، گرچه اين عدل شما براي آنها تلخ است. اين کارها را کردند. فرمود: «وَ أَنَا بَيْنَ أَظْهُرِ الْجَيْشِ»؛ من هم در جمعيت هستم و ذات اقدس الهي از مظلوم حمايت مي‌کند، اين سطري که در نهج البلاغه نيامده و اي کاش مرحوم سيد رضي ذکر مي‌کرد اين است، فرمود که مظلوم هيچ کسي ندارد، در ناله و در دعا موحّد است، دعاي هيچ موحّدي بي‌اجابت نيست. هيچ کس نگفت خدا که دستش خالي برگردد. اين بيان از لطايف ادعيه ائمه(عليهم السلام) است، دعاي خالصانه هيچ ممکن نيست اجابت نشود؛ حالا يا عين آن مطلب اجابت مي‌شود اگر حکمت است، اگر مصلحت نيست مشابه آن به اين شخص داده مي‌شود. وجود مبارک امام سجاد فرمود: اينکه ما اين دست را به صورت مي‌ماليم، براي اين است که اين دست از جاي بلندي آمده و هرگز خالي برنگشت.

اگر کسي قدرتي دارد به اداره‌اي به قبيله‌اي به جناحي به حزبي به مالي به فرزندي تکيه مي‌کند اين در دعا مشرک است خدا و، خدا و فرزند، يک گوشه چشمي به خدا دارد، يک گوشه چشمي هم به قدرتش. اين است که در قرآن فرمود: ﴿وَ ما يُؤْمِنُ أَكْثَرُهُمْ بِاللَّهِ إِلاَّ وَ هُمْ مُشْرِكُون﴾[۱۰] فرمود اکثر مردمي که باايمان هستند با شرک زندگي مي‌کنند! مي‌گويند خدا هست ولي! خدا با «ولي» با «لکن» با «اما» هماهنگ نيست. خدا و خدا و خدا و خدا. وقتي فتح مکه فرا رسيد، حضرت اين گونه دستور داد آنها هم اين گونه گفتند: «لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ وَحْدَهُ وَحْدَه‏»[۱۱] که الآن شعار رسمي در راديوهاي ماست، چقدر شعار مقدس و علمي است! اين که تکرار نيست. بارها به عرض شما رسيد، اين حرف‌ها مثل شرح لمعه و مکاسب نيست! يک توحيد ذاتي داريم يک توحيد صفاتي داريم، يک توحيد افعالي داريم، در آن روز فرمود «لا اله الا الله وحده ذاتاً، وحده وصفاً، وحده فعلاً»، آقايان اين مثل مکاسب نيست که خواندن يا فهميدن آن آسان باشد. دعا را بايد جدّي بگيريد. فرمود او در مقام ذات «لا شريک له» است، در مقام وصف «لا شريک له» است. در مقام فعل «لا شريک له» است. ديگر نگوييم خدا هست ولي، خدا هست اما! «لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ وَحْدَهُ وَحْدَه‏» توحيد ذاتي چيست؟ توحيد اوصافي چيست؟ توحيد افعالي چيست؟ «وَحْدَهُ»اي که موحّد در بخش اول مي‌گويد با دوم چيست؟ دوم مي‌گويد با سوم چيست؟ اينکه قرآن فرمود: خيلي از مؤمنين مشرک‌اند براي همين است.

آن‌گاه وجود مبارک حضرت امير در ذيل اين نامه فرمود اگر کسي موحّد محض بود، دعاي او از قلب خاص برخاست، اين ايام اعتکاف در پيش است، ايام دعا در پيش است، برخي از طلبه‌ها همين طلبه‌ها! اين سه ماه را روزه مي‌گرفتند، مخصوصاً آن وقت‌هايي که به زمستان مي‌خورد؛ البته اينها به جاهايي رسيدند هر سه ماه را روزه مي‌گرفتند، کسي که به خودش آسيب برساند آن روزه‌اش مشروع نيست؛ اما قدرت بدني داشتند، يک؛ مصادف با زمستان هم بود، دو؛ و ما هم ديديم که به جاهايي رسيدند، اين سه. در اين قسمت که حضرت فرمود اگر کسي هيچ پناهي نداشته باشد، يک؛ يا هيچ کسي پناه نبيند، دو؛ بگويد «يا الله» اين دعا مستجاب است و برنمي‌گردد، رد نمي‌شود. فرمود بين دعوت داعي و لبّيک خدا هيچ حجابي نيست. همان کسي که از شام او را وادار کردند بيايد مکه يا در مدينه خدمت وجود مبارک حضرت امير دو تا سؤال را به او دادند که برو خدمت حضرت اين سؤالات را بکن! وجود مبارک امام مجتبيٰ(سلام الله عليه) هم نشسته بود، يکي اين بود که «كَمْ بَيْنَ الْأَرْضِ وَ السَّمَاء» بين آسمان و زمين چقدر فاصله است؟ حضرت يا خودش جواب داد يا به وجود مبارک امام مجتبيٰ فرمود تو جواب بده، فرمود: «مَدُّ الْبَصَرِ وَ دَعْوَةُ الْمَظْلُوم‏»؛[۱۲] يعني اگر منظور آسمان ظاهر است، تا چشم مي‌بيند. اگر منظور آسمان باطن است آه مظلوم. ما دو آسمان داريم؛ يعني دو تا هفت آسمان داريم: يک آسمان سبع است که فرمود: ﴿وَ فِي السَّماءِ‏﴾؛[۱۳] شمس و قمر ﴿كُلٌّ في‏ فَلَكٍ يَسْبَحُونَ﴾، اين ستاره‌هاي ثابت و سيار در اين مجموعه هستند. آسماني داريم که فرمود هرگز درِ آن به روي کفار باز نمي‌شود: ﴿لا تُفَتَّحُ لَهُمْ أَبْوابُ السَّماءِ﴾،[۱۴] اين آسمان‌ها که الآن کفار در آن‎جا ترمينال دارند، مسافر مي‌برند، مسافر مي‌آورند، اين کدام آسمان است که خدا در قرآن فرمود درِ آن به روي کفار باز نيست؟ فرمود: ﴿لا تُفَتَّحُ لَهُمْ أَبْوابُ السَّماءِ﴾. وجود مبارک حضرت امير خودش يا امام مجتبيٰ(سلام الله عليهما) فرمود اگر منظور آسمان ظاهر است، «مَدُّ الْبَصَرِ»؛ تا چشم مي‌بيند، اگر منظور آسماني است که فرمود: ﴿لا تُفَتَّحُ لَهُمْ أَبْوابُ السَّماءِ﴾، آه مظلوم است. اين همين که گفت: «يا الله»، به آسمان مي‌رسد. آن وقت آن دعا يقيناً مستجاب است. اين يک سطر متأسفانه در نهج البلاغه نيست، در تتمه نامه‌هاي وجود مبارک حضرت هست. حالا ما تبرّکاً اين نامه شصت را قرائت کنيم تا اين مطالبي که گفته شد روشن بشود که از کجا شروع مي‌شود و به کجا ختم مي‌شود.

فرمود: «و من كتاب له عليه السلام إلى العمال الذين يطأ [عملهم الجيوش‏] الجيش عملهم»؛ اين نامه را مرقوم مي‌فرمود براي مسئولان، يک؛ مأموران اخذ زکوات و اينها، دو؛ که نيروهاي پياده نظام و سواره نظام از حوزه مأموريت و قلمرو مسئوليت آنها عبور مي‌کنند، «يطأ الجيش مواضعهم»؛ يعني قدم مي‌نهند، نيروهاي پياده نظام و سواره نظام در حوزه مأموريت اينها. اين عنوان نامه است: «مِنْ عَبْدِ اللَّهِ عَلِيٍّ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ إِلَی مَنْ مَرَّ بِهِ الْجَيْشُ مِنْ جُبَاةِ الْخَرَاجِ وَ عُمَّالِ الْبِلَادِ»؛ اين بيان آن «مَن» است کسي که نظامي‌ها در حوزه آنها عبور مي‌کنند. اين نامه را به کساني نوشت که مأمور اخذ زکات و ماليات بودند، در باغ‌ها به سر مي‌بردند و مسئولاني بودند که آن منطقه‌ها را بايد حفظ مي‌کردند، به اين مسئولان و مأموران نوشت که نيروي نظامي پياده نظام و سواره نظام وقتي عبور مي‌کنند شما مواظب اينها باشيد. «أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي قَدْ سَيَّرْتُ جُنُوداً هِيَ مَارَّةٌ بِكُمْ»؛ من اين نيروهايم را اعزام کردم جنگي را بر من تحميل کردند؛ چه در جمل چه در صفّين که من نيرو را اعزام بکنم «إِنْ شَاءَ اللَّهُ»، اين يک. بخش بعدي: «وَ قَدْ أَوْصَيْتُهُمْ بِمَا يَجِبُ لِلَّهِ عَلَيْهِمْ مِنْ كَفِّ الْأَذَی وَ صَرْفِ الشَّذَا»؛ من آنچه لازمه احکام فقهي و اخلاقی و رعايت عدل بود به اين نيروهاي نظامي‌ام گفتم که اينها مبادا در بين راه مال کسي را آسيب برسانند يا به کسي ضرر برسانند، اين يک بخش ديگر. سوم: «وَ أَنَا أَبْرَأُ إِلَيْكُمْ وَ إِلَی ذِمَّتِكُمْ مِنْ مَعَرَّةِ الْجَيْشِ»؛ اگر ـ خداي ناکرده ـ يکي از اينها آسيبي رساند، من الآن خودم را تبرئه مي‌کنم، چون من همه اينها را به آنها گفتم؛ نه اينها را بدون دستور رها کردم، نه به کار اينها اگر ـ خداي ناکرده ـ ظلمي کردند يا به کسي آسيبي رساندند راضي هستم. مگر اينکه در قرآن در سوره مبارکه «بقره» فرمود: ﴿فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ باغٍ وَ لا عَادٍ﴾؛[۱۵] اگر کسي گرسنه است و هيچ راهي براي تأمين رزق ندارد مگر اينکه از باغ کسي بگيرد او مستثناست؛ اما بيش از سير شدن حق ندارد. «إِلَّا مِنْ جَوْعَةِ الْمُضْطَرِّ لَا يَجِدُ عَنْهَا مَذْهَباً إِلَی شِبَعِهِ»؛ به اندازه سير شدن، که گرسنه اگر بخواهد سير بشود چاره‌اي ندارد. بعد فرمود: «فَنَكِّلُوا مَنْ تَنَاوَلَ مِنْهُمْ شَيْئاً»؛ اگر بيخود مزاحم باغ کسي، مزرعه کسي شد، مال کسي را تلف کرد، ميوه کسي را تلف کرد، کاملاً جلوي او را بگيريد، پرونده‌سازي بکنيد و شکايت به من بکنيد، اين نه! خودتان بايد مستقلاً جلوي اينها را بگيريد، «ظُلْماً عَنْ ظُلْمِهِمْ»؛ جزاي ظلم را ظلم مي‌دهد. اين تعبير خيلي تعبير ادبي است، اين دومي ظلم نيست، دوم عدل است، «ظلما بظلم» نظير ﴿جَزاءُ سَيِّئَةٍ سَيِّئَةٌ مِثْلُها﴾[۱۶] است؛ يعني يک ملّت توسري‌خور نباشيد.

يک بيان نوراني ديگري حضرت امير دارد، فرمود: «رُدُّوا الْحَجَرَ مِنْ حَيْثُ جَاء»؛[۱۷] يک کسي سنگ زد، اين سنگ را بگيريد و شکايت بکنيد و اينها نيست، سنگ را از همان جايي که آمد به همان جا برگردانيد. اينکه نيروي مقدس اسلامي، دفاع مقدسي کرد مبارزان داخل و خارج، همه «رُدُّوا الْحَجَرَ مِنْ حَيْثُ جَاء» بود. فرمود يک ملّت آزاده باشيد، سيلي، توسري و سنگ‌خور ديگري نباشيد، هر جا سنگ آمده، فوراً به همان جا برگردانيد. نمي‌خواهيد مگر مستقل باشيد؟ امضا کردن ستم، زير بار ظلم رفتن، فرمود در مرام ما نيست، «رُدُّوا الْحَجَرَ مِنْ حَيْثُ جَاء» اين سنگ ظلم را اين ملت ايران برگرداند سرجاي خود و «بحمدالله» هم پيروز شد. اينجا هم فرمود: «ظُلْماً عَنْ ظُلْمِهِمْ» البته دومي عدل است؛ لکن بر اساس قرينه جهت مشاکله فرمودند، مثل ﴿جَزاءُ سَيِّئَةٍ سَيِّئَةٌ مِثْلُها﴾ وگرنه جزاي سيّئه، عدل است و عدل حسنه است. فرمود: «ظُلْماً عَنْ ظُلْمِهِمْ»؛ اما «وَ كُفُّوا أَيْدِيَ سُفَهَائِكُمْ عَنْ [مُضَادَّتِهِمْ‏] مُضَارَّتِهِمْ» مبادا که کسي بي‌جهت به اينها هتک حيثيت کند، حرف بدي بزند، مزاحم اينها شود، اينها نيروهاي الهي‌اند بايد مسير خودشان را طي کنند تا به جبهه برسند. «وَ كُفُّوا أَيْدِيَ سُفَهَائِكُمْ عَنْ [مُضَادَّتِهِمْ‏] مُضَارَّتِهِمْ وَ التَّعَرُّضِ لَهُمْ فِيمَا اسْتَثْنَيْنَاهُ مِنْهُمْ»؛ ما آن‎جاها را هم استثنا کرديم، گفتيم اگر گرسنه هستند هيچ راهي ندارند، پولي ندارند از شما تهيه کنند، خواستند ميوه‌اي از اين درخت بچينند، کاري نداشته باشيد؛ اما اگر پول دارند بايد از شما بخرند. «فِيمَا اسْتَثْنَيْنَاهُ مِنْهُمْ». بعد فرمود: «وَ أَنَا بَيْنَ أَظْهُرِ الْجَيْشِ»؛ من در وسط نظامي‌ها هستم، با همان‌ها هستم. «فَارْفَعُوا إِلَيَّ مَظَالِمَكُمْ»؛ اگر نتوانستيد «ظُلْماً عَنْ ظُلْمِهِمْ» خودتان دفاع کنيد، آنها چند نفر بودند شما يک نفر، فوراً به من گزارش بدهيد. «وَ مَا عَرَاكُمْ مِمَّا يَغْلِبُكُمْ مِنْ أَمْرِهِمْ»؛ بيش از آن مقداري که شما وظيفه‌تان است حق ندارند تحميل بکنند و شما هم بيش از اين نمي‌توانيد تحمّل کنيد. «وَ مَا لَا تُطِيقُونَ دَفْعَهُ إِلَّا بِاللَّهِ وَ بِي»؛ اگر جايي کار مشکل شد، نتوانستيد حلّ کنيد به من مراجعه کنيد، چون کار در درجه اوّل در دست ذات اقدس الهي است، در درجه دوم و سوم «الي غير النهاية» در دست خداست، ما هم مأموران الهي و مظاهر قدرت او هستيم. «فَأَنَا أُغَيِّرُهُ بِمَعُونَةِ اللَّهِ إِنْ شَاءَ اللَّه»؛ چون خدا مرا دستور داد که من کمک بکنم، اگر قدرتي نداشتيد به من مراجعه کنيد من دفاع مي‌کنم.

پايان بخش اين جمله همين تعبير است «و کتب عليه السلام» فرمود: «و احضروا من الله تعالي من الادهان و ترک القيام»؛ شما در برابر ظلم ساکت نباشيد، نه اهل ادهان باشيد نه اهل ايهان، چون خودش فرمود در راه حق من نه اهل ادهان هستم، نه اهل ايهان. ادهان و ايهان؛ ادهان يعني روغن‌مالي اين همه قاچاق‌هايي که مي‌شود براي اين است که آنها روغن‌مالي مي‌کنند در دين. فرمود اهل دُهن و روغن‌مالي و مصالحه و فاکتورسازي نباشيد، وگرنه اين همه قاچاق‌ها داخل کشور مي‌آيد. اهل ايهان هم يعني وهن نباشد، در کارتان جدّي باشيد. مسامحه نکنيد. در قرآن کريم فرمود که کفار مايل‌اند ﴿وَدُّوا لَوْ تُدْهِنُ فَيُدْهِنُونَ﴾؛‏ بيگانه‌ها علاقه‎مندند که شما در امور کشورداري با روغن‌مالي کشور را اداره کنيد تا خودشان هم با روغن‌مالي، اهل دُهن باشند. يک بيان رسمي خود حضرت امير دارد که فرمود: «مَا عَلَيَّ مِنْ قِتَالِ مَنْ خَالَفَ الْحَقَّ، وَ خَابَطَ الْغَيَّ مِنْ إِدْهَانٍ وَ لَا إِيهَان‏»؛[۱۸] نه من اهل روغن‌مالي هستم نه اهل سُست‌کاري، اين يک؛ در قرآن کريم ذات اقدس الهي به موسي و هارون(سلام الله عليهما) فرمود شما بايد با فرعون مبارزه کنيد، تنها داشتنِ اژدها کافي نيست، عصا اژدها مي‌شود، بله مي‌شود؛ معجزات ديگري هم هست، آن هم هست؛ اما ﴿وَ لا تَنِيا في‏ ذِكْري﴾؛ اين ﴿تَنِيا﴾ يک نهي آن تثنيه است؛ اصل آن «وَني» است، اين مثال واوي و آخرش هم «ياء» است، «وَني»؛ يعني سُستي. فرمود: ﴿وَ لا تَنِيا في‏ ذِكْري﴾؛ در نام من، ياد من، دين من، به خودتان وَني و سُستي راه ندهيد، نگوييد ما عصا داريم اژدها مي‌شود، خودتان هم بايد جدّي باشيد. کشور را با نيروهاي نظامي نمي‌شود اداره کرد با عدل و عقل مي‌شود اداره کرد. ياد خدا و نام خدا در هر قيام و قعودي، آن کشور را اداره مي‌کند. فرمود: ﴿وَ لا تَنِيا في‏ ذِكْري﴾، در نام من ياد من وَني و سستي به خود راه ندهيد. اينجا هم وجود مبارک حضرت امير اين جمله را مرقوم فرمود، فرمود: «من الادهان بترک القيام بالحق فإن دعوة المظلوم ليس لها حجاب دون الله»،[۱۹] اگر کسي مظلوم واقع شد و هيچ پناهي ندارد، کسي هم به هر جا نامه مي‌نويسد جوابي نمي‌گيرد، او يک آه مي‌کشد. بين آه او و رسيدن به بارگاه ملکوتي خدا هيچ حجابي نيست، اين دعا اثر دارد.

وجود مبارک امام باقر(سلام الله عليه) مي‌فرمايد پدرم امام سجاد(سلام الله عليه) آخرين وصيتي که به منِ امام پنجم مي‌کرد اين بود که فرمود: پسرم! آخرين وصيتي که پدرم حسين بن علي(سلام الله عليهما) در کربلا به من کرد اين بود؛ يعني آخرين وصيت سيّدالشهداء به امام سجاد، همان آخرين وصيّت امام سجاد به امام باقر است، فرمود پسرم! «إِيَّاكَ وَ ظُلْمَ مَنْ لَا يَجِدُ عَلَيْكَ نَاصِراً إِلَّا اللَّه»؛[۲۰] فرمود ظلم همه جا حرام است، جزء گناهان کبيره است؛ اما آن ظلمي که مظلوم هيچ پناهي جزء خدا ندارد، از او بترسيد، چون او به هر حال آه که مي‌کشد خدا را مي‌خواهد، غير از خدا کسي ديگر را ندارد. فرمود بين آه مظلومي که هيچ پناهي ندارد، با بارگاه ملکوتي خدا هيچ حجابي نيست. اي کاش سيد رضي اين يک سطر را هم در پايان اين نامه ذکر مي‌کرد که همراهي تأثير دعا با بخشنامه‌هاي نظامي، سياسي، کشورداري و اينها خواهد بود، اين پشتوانه آن بخش‌نامه‌هاست که اميدواريم ـ إن‌شاءالله ـ همه ما اين چنين باشيم.

من مجدّداً مقدم همه شما را گرامي مي‌دارم و اين ايام پُربرکت را براي همه شما و همه علاقه‎مندان به قرآن و عترت خير و سعادت دنيا و آخرت مسئلت مي‌کنم. از ذات اقدس الهي مسئلت مي‌کنيم امر فرج وليّ‌اش را تسريع بفرمايد!

نظام ما، رهبر ما، مراجع ما، دولت و ملّت و مملکت ما را در سايه امام زمان حفظ بفرمايد!

مشکلات دولت و ملّت و مملکت مخصوصاً در بخش اقتصاد و ازدواج جوان‌ها را حلّ بفرمايد!

خطر سلفي و تکفيري و داعشي و آل سعود را به استکبار و صهيونيسم برگرداند!

اين کشور وليّ عصر را تا ظهور آن حضرت از هر خطري محافظت بفرمايد!

اين دعاها را در حق همه علاقه‎مندان به قرآن و عترت مستجاب بفرمايد!

جوانان مملکت و فرزندان ما را تا روز قيامت از بهترين شيعيان اهل بيت عصمت و طهارت قرار بدهد!

«غَفَرَ اللهُ لَنٰا وَ لَكُمْ وَ السَّلامُ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَةُ اللهِ وَ بَرَكٰاتُه»


[۱]. وسائل الشيعه، ج۲، ص۳۵۶.

[۲]. مصباح المتهجد و سلاح المتعبد، ج‏۲، ص۸۰۳.

[۳]. مصباح المتهجد و سلاح المتعبد، ج‏۲، ص۸۰۴.

[۴] . سوره يوسف، آيه۱۰۶.

[۵]. نهج البلاغة (للصبحي صالح)، خطبه۱۹۳.

[۶]. نهج البلاغة (للصبحي صالح)، خطبه۲۲۰.

[۷] . معاني الأخبار، النص، ص۳۶۱.

[۸]. نهج البلاغة (للصبحي صالح)، خطبه۱۹۳.

[۹]. سوره شوری، آيه۴۰.

[۱۰]. سوره يوسف، آيه۱۰۶.

[۱۱] . المحاسن، ج‏۱، ص۳۰.

[۱۲]. الغارات(ط ـ الحديثة)، ج‏۱، ص۱۸۸.

[۱۳]. سوره ذاريات، آيه۲۲.

[۱۴]. سوره اعراف، آيه۴۰.

[۱۵] . سوره بقره، آيه۱۷۳.

[۱۶]. سوره شوری، آيه۴۰.

[۱۷] . نهج البلاغة (للصبحي صالح)، حکمت۳۱۴.

[۱۸] . نهج البلاغة (للصبحي صالح)، خطبه۲۴.

[۱۹] . تمام نهج البلاغة.

[۲۰]. الكافي(ط ـ الإسلامية)، ج‏۲، ص۳۳۱.


دانلود فایل صوتی

فهرست